Różne libido w związku - co robić, gdy macie różne potrzeby

Skąd się biorą różnice w libido (i czemu się zmieniają)

Pożądanie nie jest cechą charakteru, którą się ma albo nie ma. To stan, na który wpływa wiele rzeczy naraz, u każdego człowieka trochę inaczej.

Na poziom ochoty działają między innymi:

• stres, przemęczenie i to, ile się śpi,
• hormony i ich naturalne wahania (cykl, ciąża, połóg, menopauza, andropauza),
• niektóre leki, w tym część antydepresantów i hormonalna antykoncepcja,
• to, jak się czuje ze swoim ciałem danego dnia,
• napięcia w samym związku, które rzadko zostają tylko w głowie,
• po prostu faza życia: małe dziecko, nowa praca, choroba w rodzinie.

Dochodzi do tego coś, o czym mówi się rzadziej. U jednych osób ochota przychodzi sama z siebie, u innych dopiero w odpowiedzi na bliskość i dotyk. To nie znaczy, że ta druga osoba "ma niskie libido". Ona po prostu potrzebuje najpierw poczuć się blisko, żeby ochota się pojawiła. Kiedy oboje to rozumiecie, odpada sporo niepotrzebnego żalu.

Najważniejsze: to wszystko się zmienia. Ten, kto dziś ma mniej ochoty, za pół roku może mieć jej więcej, i na odwrót. Dlatego lepiej myśleć o tym jak o czymś, przez co razem przechodzicie, a nie jak o wadzie jednego z was.

Jak o tym rozmawiać bez presji i poczucia winy

To najtrudniejsza część, bo o ranę łatwo nawet wtedy, gdy nikt nie chce zranić. Osoba z mniejszą ochotą często słyszy w głowie "jestem zepsuta". Osoba z większą czuje się odrzucana jako człowiek, nie tylko jako partner. Oba te uczucia są prawdziwe i oba zasługują na delikatność.

Kilka rzeczy, które naprawdę pomagają w takiej rozmowie:

• Mówcie o sobie, nie o drugiej osobie. "Brakuje mi bliskości z tobą" otwiera rozmowę, "ty nigdy nie masz ochoty" ją zamyka.
• Wybierzcie spokojny moment, nie chwilę po tym, jak jedno z was zostało odrzucone w łóżku. Wtedy emocje są za świeże.
• Oddzielcie ochotę na seks od potrzeby bliskości. Można mocno pragnąć drugiej osoby i jednocześnie nie mieć dziś ochoty na seks. W tym nie ma sprzeczności.
• Nie szukajcie winnego ani diagnozy. Nie chodzi o to, "kto ma problem", tylko o to, żeby zrozumieć, czego każde z was potrzebuje.

Najwięcej zmienia jedno zdanie powiedziane na głos: "to nie jest tak, że cię nie pragnę". Osoba z mniejszą ochotą prawie zawsze nadal kocha i pożąda partnera, tylko jej ciało reaguje teraz inaczej. Kiedy to wybrzmi, druga strona przestaje brać różnicę do siebie.

Wspólny mianownik zamiast kompromisu na siłę

Typowa pułapka to próba "spotkania się w pół drogi" liczonego jak rachunek: skoro jedno chce trzy razy w tygodniu, a drugie raz na dwa tygodnie, to umówmy się gdzieś pośrodku. To rzadko działa, bo obie strony wychodzą z poczuciem, że dostały za mało albo dały coś pod presją. A seks pod presją nie zbliża, tylko oddala.

Lepiej szukać nie liczby, tylko tego, na co naprawdę oboje macie ochotę. Często okazuje się, że osobie z mniejszym libido nie przeszkadza sam seks, przeszkadza presja i poczucie, że "musi". Kiedy presja znika, ochota wraca łatwiej. Bywa, że wspólny mianownik to nie mniej ani więcej, tylko inaczej: więcej czułości bez założenia, że za każdym razem musi skończyć się tym samym.

Warto też poszerzyć to, co rozumiecie przez bliskość fizyczną. Między "nic" a "pełnym seksem" jest cała przestrzeń: dotyk, przytulanie, masaż, bliskość bez celu. Dla wielu par to właśnie ona odblokowuje resztę, bo zdejmuje napięcie typu "wszystko albo nic".

Bliskość poza sypialnią

Pożądanie rzadko żyje w oderwaniu od reszty związku. Jeśli na co dzień jest między wami chłód, zmęczenie albo ciche pretensje, trudno liczyć, że w łóżku nagle zrobi się gorąco. I na odwrót: pary, którym blisko poza seksem, dużo lżej znoszą okresy, gdy ochota jednej osoby spada.

Bliskość poza sypialnią buduje się w drobiazgach. W rozmowie bez telefonu w ręku, we wspólnym żarcie, w tym, że ktoś widzi wasze zmęczenie i bierze na siebie wieczór. To nie osobny temat od seksu, to często jego grunt. Kiedy między wami jest ciepło, łatwiej o pragnienie i łatwiej bez urazy przyjąć "dziś nie".

Kiedy warto pomyśleć o specjaliście

Większość różnic w libido pary przechodzą same, rozmową i czasem. Są jednak sytuacje, gdy warto sięgnąć po pomoc z zewnątrz, i nie ma w tym nic wstydliwego. To taka sama troska o związek jak każda inna.

Pomyślcie o seksuologu, terapeucie par albo lekarzu, jeśli:

• różnica w potrzebach stała się stałym źródłem kłótni i oddalenia,
• ochota spadła nagle i towarzyszą temu inne objawy (możliwa przyczyna medyczna albo lek, tu zacznijcie od lekarza),
• pojawia się ból podczas seksu albo lęk przed nim,
• jedno z was od dłuższego czasu czuje się odrzucone, a rozmowy kręcą się w kółko,
• temat dotyka czegoś głębszego: dawnej traumy, wstydu, trudnej historii.

Pójście do specjalisty nie znaczy, że związek się nie udał. Znaczy, że oboje traktujecie go poważnie.

Pierwszy mały krok

Nie musicie rozwiązać tego jednego wieczoru. Wystarczy zacząć od jednej szczerej rozmowy bez presji, takiej, w której chodzi o zrozumienie, a nie o ustalenie nowego grafiku. Jeśli chcecie wejść w temat pragnień głębiej, pomoże wcześniejsze poukładanie sobie tego, jak rozmawiać o pragnieniach, żeby było bezpiecznie dla obojga.

Czasem najtrudniejsze jest to pierwsze zdanie powiedziane na głos. Po to zrobiliśmy Privé, grę dla dwojga, w której odpowiadacie osobno na te same pytania o bliskość i pragnienia, a potem widzicie tylko to, na co oboje powiedzieliście "tak". Pojedyncze "nie" zostaje prywatne, więc nikt nie musi się tłumaczyć ani bronić. To bezpieczny sposób, żeby odkryć wspólne "tak" bez trudnej rozmowy na żywo. Pierwsza runda jest za darmo i zajmuje kilka minut. Czasem tyle wystarczy, żeby ruszyć rozmowę, która od dawna czekała.